PDF 

Konflikty indochińskie po II wojnie światowej

Podobnie jak sąsiednie rejony (Laos, Kambodża, Birma, Malezja jednak z wyjątkiem Syjamu, czyli Tajlandii) obszar Wietnamu na początku XX wieku pozostawał pod protektoratem Francji. W trakcie II wojny światowej terytorium to dostało się pod okupację Japończyków. Po klęsce agresora w 1945 r., opuścił on te tereny, uznając jednak ich niepodległość na arenie międzynarodowej. Ideę tą podzielił przywódca nowopowstałej wietnamskiej armii komunistycznej (Viet Minh) - Ho Szi Min co oznacza- „ten, który niesie światło”. Uzyskując poparcie ZSRR, a nawet Chin dążył do przejęcia władzy w kraju i ustanowienia ustroju komunistycznego.

Ho Szi Min
Ho Szi Min
A contrario francuskie władze dążyły do utrzymania przez Wietnam statusu kolonii i powrót na tron marionetkowego cesarza Bao Dai’a. W 1954 r. wybucha wojna, której przełomowym momentem była bitwa pod Dien Bien Phu - zakończona klęską Francji. O porażce przesądził m.in. nieoczekiwany brak pomocy ze strony USA (wszak stroną przeciwną była frakcja komunistyczna). Stany Zjednoczone, w związku z doktryną nieinterwencjonalizmu zakładały nieangażowanie się w wojny związane z dekolonizacją. W roku 1954 doszło do zawieszenia broni i umowie w Genewie na mocy której powstały dwa państwa wietnamskie: północne, w rękach komunistów Ho Szi Mina i południowe, ze stolicą w Sajgonie rządzone przez prezydenta Ngo Diuh Diem’a (po obaleniu cesarza Bao Dai’a). Symboliczną granicą państw miał być 17 równoleżnik.

 
Wszelkie prawa zastrzeżone © EduGlob ul.Okulickiego 8/8 03-984 Warszawa